شمارهٔ ۱۲
ج جهان ملک خاتون
0
Altın Yaprak
دیده در آب روان و لب کشتست مرا
با رخ دوست جهان باغ بهشتست مرا
ترک جوی و لب دلجوی نمی یارم گفت
چه توان کرد چو این طبع و سرشتست مرا
سرگذشتم ز غمت دوش ندانی که چه بود
آب چشم از سرم ای دوست گذشته ست مرا
مژه بر هم نتوانم زدن اندر شب هجر
که وصال تو در این دیده نشسته ست مرا
روی بنمای به جان تو که اندر شب تار
رخ زیبای تو مانند فرشته ست مرا
چون توانم حذر از مهر تو کردن جانا
آیت عشق تو بر سر چو نبشته ست مرا
گفتمش خرده به خردان غمت بیش مگیر
گفت تدبیر چه چون خوی درشتست مرا
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş