شمارهٔ ۱۳۵۶

ج جهان ملک خاتون
0 Altın Yaprak
تو راست بر مه تابنده از شکر دهنی قدی چو سرو روان سرو را ز گل بدنی سزد که سرو خرامان ز پای بنشیند به ناز اگر بخرامی به گوشه چمنی به تنگنای دهانت سخن نمی گنجد در آن دهن که تو داری که را رسد سخنی میان مجمع خوبان نگاه می کردم تو آفتابی و خوبان ز انجم انجمنی به حکم حب وطن ای دل غریب ضعیف ز کوی عشق تو خوشتر نباشدش وطنی ز شوق بر در عشاق در فراق رخت هزار جامه قبا شد چه جای پیرهنی من و هزار چو من طالب وصال تواند ز درد عشق تو هریک فتاده در محنی هزار حیلت و دستان و مکر و فن دانم نمی رسم به وصالت به هیچ مکر و فنی تو پادشاه جهانی و من گدای درت به وصل همچو تویی خود کجا رسد چو منی

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.