شمارهٔ ۱۴۹

تا مرا دیده بر آن زهره جبین افتاده ست دلم از دوری او سخت حزین افتاده ست دیده ام حسن رخش دید و در او حیران شد راستی بر همه آفاق گزین افتاده ست بر من خسته دل آخر چه سبب بی جرمی خشم کرده ست و بر ابروش به چین افتاده ست کام دل هست جدا دایم از این بی سر و پا عادت بخت من اینست و چنین افتاده ست از لب لعل دهد شب همه شب کام رقیب از چه رو با من بیچاره به کین افتاده ست بوسه ای خواهم از او در عوضش جان خواهد ای عزیزان چه کنم قصه بدین افتاده ست مهر تو چون رود آخر ز دل و جان جهان عشق تو با دل من نقش نگین افتاده ست