شمارهٔ ۱۶۲
ج جهان ملک خاتون
0
Altın Yaprak
که آن لعل لب نوشین گزیده ست
که مهرت را به جان و دل خریده ست
کند منع من مسکین بی دل
کسی کان روی مهوش را ندیده ست
بشد عمری که تا آن دلبر از ما
بسان آهوی وحشی رمیده ست
مگر آهو که مشک آید ز نافش
به گرد کوی آن مهرو چریده ست
دو دیده در رخ زیباش بستم
که وصلش لعل جانم را کلیدست
نهال قامتم از بار هجران
به بستان فراق او خمیده ست
کسی حال من بی دل بداند
که طعم شربت هجران چشیده ست
دل و دست امید من یکی روز
گلی از گلشن وصلش نچیده ست
اگرچه بار بسیارم به دل هست
جهان در کوچه عشقش خزیده ست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş