شمارهٔ ۱۶۳

عیدیست مبارک که کس آن عید ندیده ست وز باد صبا هیچ کس آن بو نشنیده ست در گوش دل آمد سحر از هاتف غیبم کین عید به بخت شه شه زاده سعیدست ایام خزانست ولیک از نظر لطف در باغ سعادات همه سبزه دمیده ست از گلبن امید برآمد گل دولت ورنه به چنین فصل گل از باغ که چیده ست جویان هلال شب عیدند خلایق خورشید درخشنده در این عید رسیده ست در عید صیامت طرب و خرمی اولیست زیرا که قدوم شه شه زاده دو عیدست آهوی تتاری که در او نافه چینست بویی مگر از گلشن لطف تو شنیده ست تا سرو روان قد تو را دید به بستان از شرم چنان قامت رعنات خمیده ست زان روز که محروم ز الطاف عمیمم خونم ز دل و دیده غمدیده چکیده ست از جان چو دعاگوی و ثناخوان به جهانم از عین عنایت ز چه رو بنده بعیدست