شمارهٔ ۱۶۷
ج جهان ملک خاتون
0
Altın Yaprak
چو زلف تو جهان بس بی قرارست
نپنداری که با کس پایدارست
دو زلف سرکش رعنات با ما
چرا آشفته همچون روزگارست
نیفتاده ست در دست کسی شاد
نگاری چون تو تا دست و نگارست
نیایم در شمار ای دوست زان روی
که عاشق در جهانت بی شمارست
ز نرگسهای سرمستت نگارا
هنوز اندر سرت گویی خمارست
بهار آمد ز بلبل بشنو این صوت
که این موسم هوای سازگارست
جهان خرم شد از باد بهاری
که گویی خرمی اندر بهارست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş