شمارهٔ ۳۳۴

اگرچه یار مرا هیچ مهربانی نیست ورا چو من به جهان هیچ بنده جانی نیست فدای جان عزیزش هزار جان و جهان مرا مودت و عشق رخش نهانی نیست یقین که در دل تو نیست مهربانی نیز ز روی مردمیت پرسشی زبانی نیست مرا ز مهر رخت دیده و دل آکنده ست ترا محبت و میلم چنانکه دانی نیست نظر فکن به سوی ناتوان هجرانت که در جهان بتر از درد ناتوانی نیست بیا و بر سر و چشمم نشین نگارینا که بی وصال توام ذوق زندگانی نیست من از کجا و غم عشق روی تو ز کجا ولیک چاره به تقدیر آسمانی نیست هزار سال اگر عمر نازنین باشد در او چه فایده چون لذت جوانی نیست جهان و کار جهان همچو باد می گذرد بس اعتماد بدین پنج روز فانی نیست