شمارهٔ ۳۴۴
ج جهان ملک خاتون
0
Altın Yaprak
نفس باد صبا بیش معنبر بوییست
اینچنین نکهت جان بخش هم از گیسوییست
بوی آن موی به هر سو که گذر خواهد کرد
سوی آن بوی شو ای دل که چه بس خوش بوییست
چشم سرمست و سر زلف تو بس آشفته ست
لاجرم فتنه و آشوب تو در هر کوییست
نه به تنها من اسیر سر زلفین توام
هر که بینی به جهان در طلب مهروییست
دل چو گوییست به میدان غم او زان روی
دایما در خم چوگان کمان ابروییست
نظری بر من مسکین فکن از روی کرم
خون دل بین که ز هجرت به رخم چون جوییست
بیش از این طاقت هجر تو ندارم چه کنم
بار عشق تو چو کوهی و تنم چون موییست
گوشه ای گیر از آن ناوک دلدوز ای دل
مرو اندر پی آن یار که بس بدخوییست
دل به جان آمدم از دست جفاهای رقیب
تنگ دل باد به هر جا که بدو بدگوییست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş