شمارهٔ ۳۷۷
ج جهان ملک خاتون
0
Altın Yaprak
تا کی کشم ای دوست ز خود کرده ندامت
تا چند کشد دل ز غم عشق ملامت
مستغرق غم گشته به دریای تحیر
باشد که از این ورطه درآیم به سلامت
درده به من تشنه لب آبی که ازین بیش
در آتش هجران نتوان کرد اقامت
برخیز به بستان که سهی سرو نشسته ست
بر خاک خجالت صنما زآن قد و قامت
دل خال تو را دید و به زلف تو درآویخت
تا عاقبت الامر درافتاد به دامت
مسکین تنم از خاک درت برفکند دل
تا کشته شود بر سر کویت به علامت
از دست تو ای چرخ سیه روی شب و روز
فریاد جهان سوز زنم تا به قیامت
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş