شمارهٔ ۴۱۰

مرا به صبحدمی در چمن گذار افتاد ز بوی گل به مشامم خیال یار افتاد گذشت یک دو سه بیتی به خاطرم به هوس چو از هوا نظرم سوی آن نگار افتاد نگاه کردم و دیدم گرفته آشوبی چنانکه چرخ ازآن ناله بیقرار افتاد سؤال کردم و گفتم چه غلغلست به باغ هزار ناله و فریاد در هزار افتاد جواب داد که سروی درآمد از در باغ ز رشک قامت او لرزه بر چنار افتاد گل از خجالت رویش میان صحن چمن بریخت در دم و در دست و پای خار افتاد بنفشه چون سر زلفش بدید در خم شد ز رشک و در قدم او به ره گذار افتاد شکوفه و گل سوری و سوسن آزاد به اسم بندگیت جمله در شمار افتاد هوای زلف و رخت کرد بلبل دل من گلی نچیده ز غم در دهان خار افتاد اگرچه نیست تو را صبر در فراق رخش تحملی بکن ای دل که باز کار افتاد فراق روی تو کرده ست حال زار مرا میان ما و غمت باز کارزار افتاد بسی فراق بیفتد میان دلداران میان ما و تو ای دوست چند بار افتاد ولی نبود چنین هیچ بار بر دل من بیا که بی تو جهانی ز اعتبار افتاد چو بخت یار نبودم جدا شدی ز برم تو را فراق من ای جان به اختیار افتاد اگرچه سکه رویت به قلب دل زده اند به دار ضرب وصال تو کم عیار افتاد