شمارهٔ ۴۸۷

دلدار رفت و کام دل ما روا نکرد دردم به دل رسید و دلم را دوا نکرد برکند یکسره دل نامهربان ز ما فکری به هیچ حال ز روز جزا نکرد ما را میان خون دل و دیده غرقه دید رحمی بدین غریب ز بهر خدا نکرد بسیار امید داد مرا بر وفای خویش لیکن ز صد امید یکی را وفا نکرد کوس جفا و جور بزد در دیار جان بر عاشقان خویش دل و دین رها نکرد کردیم جان به ناوک دلدوز او اسیر احسنت و راستی که یکی را خطا نکرد یک ذره در وجود من خسته دل نماند کاندر زمان عشق تو میل هوا نکرد ننشست مدعی ز تکاپوی در جهان تا عاقبت مراد دل از ما جدا نکرد یک پیرهن ز وصل نپوشید بیش جان کاندر غم فراق رخ او قبا نکرد ای دل ز دوست جمله جهان کام یافتند لیکن به حال زار تو غیر از جفا نکرد