شمارهٔ ۵۲
ج جهان ملک خاتون
0
Altın Yaprak
صنما سنگ دلا سرو قدا مه رویا
دلبرا حوروشا لاله رخا گل بویا
شیوه از چشم تو آموخت مگر نرگس مست
روشنی از تو ربوده ست مه و خور گویا
مشک در نافه آهوی ختن پندارم
به نسیم سر زلف تو مگر شد بویا
همچو سرو ار بخرامی بر ما نیست عجب
گر شدم دیده جان در غم رویت دریا
گوهر پاک تو تا گشت ز چشمم پنهان
شده در بحر غم عشق جهانی جویا
تو گلی تازه به بستان ملاحت باری
بلبل طبع جهان بر گل رویت گویا
بس خرابست مرا کار به هجران رخت
ز شب وصل توان کرد جهان را احیا
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş