شمارهٔ ۵۸۵

جمال روی تو بر ملک دل چو سرور شد دو چشم بخت من از دیدنش منور شد چو آفتاب جمالت برآمد از مشرق جهان حسن و لطافت تو را مقرر شد چو روشنی رخت دید آفتاب ز رشک تبش گرفت و ضرورت مطیع و چاکر شد رخم ز جور چو زر گشت و نیک می دانی که خیل وجه تو از مال ما توانگر شد هلال ابروی تو دید ماه نو ز حسد به یک دو هفته ضعیف و نزار و لاغر شد معلمم همه شب درس دور می آموخت ولی از آن همه آیات عشقم از بر شد به تحفه جان طلبیدی ز من فرستادم ولی خجالتم از اسم آن محقر شد جهان همیشه جوانست پیش اهل خرد به نزد جاهل و نادان مگر مکرر شد