شمارهٔ ۶۹۲
ج جهان ملک خاتون
0
Altın Yaprak
نشستم تا مگر ماهی برآید
نگاری نازنین از در درآید
دلم چون برده ای از در درآیم
که جانت را وصالت درخور آید
مکن زین بیش بر ما جور و خواری
که دور حسن تو هم با سر آید
چو خوشه سر کشیدن نیست راهی
که دانه گر بیفتد واسر آید
برو در صبر کوش ای دل یقین دان
که سرو ناز ما از در درآید
کنم جان و جهان ایثار پایش
اگر مهمان ما آن دلبر آید
اگر جور و جفایش اینچنین است
جهان از دلبر و از دل برآید
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş