شمارهٔ ۷۳۴

گر آید نسیمی ز سوی نگار کنم جان و دل بر نسیمش نثار دماغم بیاساید از بوی او جهان تازه گردد به باد بهار بهار آمد و باد نوروز باز بیاورد بویی چو مشک تتار چه مشک و چه عنبر چه کافور و گل بود همچو بوی سر زلف یار به سوی گلستان اگر بگذرد فرو ریزد از شرم او گل ز بار خجل گردد از قامتش نارون به خاک افتد از شرمساری چنار بنفشه خجل گشت از زلف او فتاده به پایش چنین سوگوار سرافکنده نرگس به پیشش کنون ز مستی چشمش شده در خمار ز شرم رخش ارغوان شد بنفش تو خیری نگر کاوست زار و نزار زبان آوری کرد سوسن از آن میان ریاحین چنین است خوار سمن با رخش لاف می زد به حسن به جان آمد او را ز گل نوک خار شقایق فروغ جمالش بدید شد از رنگ رخسار او شرمسار به پیش گلستان رویش به باغ نیامد گل و یاسمن در شمار چو در بوستان بگذرد سرو ناز سراید چو مستان ز مهرش هزار مرا آرزو هست در فصل گل میان چمن یارم اندر کنار شکوفه چو بشکفت در بوستان چو سیمش برافشان به پای نگار جهان خوش شد و نیست ما را خوشی که جز غم نباشد درین روزگار