شمارهٔ ۷۶۶
ج جهان ملک خاتون
0
Altın Yaprak
از شراب وصل او مستم دگر
وز غم بیهوده وارستم دگر
تا چو سرو از پیش ما برخاستی
با غم روی بنشستم دگر
تا گشادی طره زلف سیاه
جان و دل در کار تو بستم دگر
گفتم از دامت برون آیم به صبر
کرده ای از زلف پا بستم دگر
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş