شمارهٔ ۷۹۱

تا چند کشیم از جگر این آه جگرسوز تا چند خوریم از ستمت تیغ جگردوز تا چند بود وعده وصل تو به فردا کامم ز لب لعل خود ای جان بده امروز کام من دل خسته مهجور روا کن زان رو که بباید شد از این کاخ دل افروز ای مایه عمر تو فزون باد ز هر چیز بر تخت شهی جای تو با طالع فیروز نوروز به هر سال یکی روز بود لیک هر صبح دمی باد تو را روز ز نوروز سال و مه و روزت همه نو باد ز گیتی دایم همه شب باد تو را روز چو نوروز ما خود ستم و جور ز بیگانه کشیدیم از خویش کشیدند مکافات چنان روز از کار جهان تنگ مشو ای دل غمگین در خلوت جان شمع رضایی تو برافروز