شمارهٔ ۸۴۴

آسوده نیست خاطرم از روزگار خویش پیوسته در تحیرم از کار و بار خویش دیدم جفا و غربت آن هم غریب نیست حالم ببین که چون گذرد در دیار خویش برگشته ام ز یار و سرگشته ام کنون اینش جزا بود که بگردد ز یار خویش هرچند چرخ با من مسکین ستیزه کرد نومید نیستم ز در کردگار خویش دستم اگر نه چون کمرش در میان رود خون دل از دو دیده کنم در کنار خویش لعل تو آب حیاتست تشنه را آبی به لب رسان ز لب آبدار خویش هستم به کام دشمن و آن یار سنگ دل روزی نکرد یادی ازین دوستار خویش امیدوار بر در وصلش نشسته ام رحمی کن ای نگار به امیدوار خویش گویندم ای جهان ز جهانت چه حاصلست حاصل ندامتست کنونم ز کار خویش