شمارهٔ ۹۸۹
ج جهان ملک خاتون
0
Altın Yaprak
بر نور شمع رویت پروانه حقیرم
بر آتش جمالت تا کی چنین بمیرم
تا کی مرا بسوزی بر آتش فراقت
از دولت وصالت یک لحظه دست گیرم
پروانه ای بر آتش ناچار می بسوزم
چون از جمال رویت ای دوست ناگزیرم
در وقت جان سپردن گر بر لبم نهی لب
ای آب زندگانی باشد که من نمیرم
بر خاک من چو روزی افتد گذارت ای جان
دست از لحد بر آرم تا دامنت بگیرم
ای پادشاه خوبان بر حال من ببخشای
رحمی بکن خدا را کز وصل تو فقیرم
دردیست در جهانم بر دل ز روز هجران
جز دولت وصالت درمان نمی پذیرم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş