شمارهٔ ۱۳۳

ج جلال عضد
0 Altın Yaprak
هر شبی بر خاک کویت جای سازم تا سحر نطع خاکم زیر پهلو آستانم زیر سر آفتابی و ز تو ما چون ذره رسوا می شویم سایه از ما بر مدار و پرده ما را مدر دوش شمعم کرد دلسوزی گه بر بالین من ایستاده اشک می بارید تا وقت سحر دوست است از هر دو عالم مقصد و مقصود ما عاشقان را دنیی و عقبی نیاید در نظر کس نمی آید به چشمم کآردم آبی به روی جز سرشک خویشتن و آن هم به صد خون جگر ای که دایم دردمندان را ملامت می کنی لطف کن ما را به خود بگذار و از ما در گذر تو کجا در وهم گنجی کز تجلی رخت طایر اوهام را یک سر بسوزد بال و پر چون به بویت روز حشر از خاک برخیزد جلال مست سودای تو باشد وز دو عالم بی خبر

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.