شمارهٔ ۱۵۲

وقت صبوحی آن شوخ سرکش از در درآمد با تیر و ترکش مشکش مطرا شهدش مصفا خالش معنبر ماهش منقش چون دیده من لعلش درافشان چون خاطر من زلفش مشوش تنگم به بر در بگرفت و گفتا کردم وداعت بادا شبت خوش دود سیاهم آمد به سر بر کردم زمانی در پای اوغش من رفتم از خود و او از ترحم بر چهره ام زد از دیدگان رش برجستم از جا بوسیدمش پا گفتم که رفتی شاد آیی و کش پیشت بنازم دردت بچینم کی باز بینم آن روی مهوش گفتا به دوری باید صبوری این درد می نوش و آن درد می کش شستم به گریه نعل سمندش چون شد سواره بر پشت ابرش هم دیده خون شد هم جوش زد دل بی او بماندم در آب و آتش جان جلال از سودای زلفش تا چند باشد اندر کشاکش