شمارهٔ ۱۶۱

ج جلال عضد
0 Altın Yaprak
آتش دل چند سوزد رشته جانم چو شمع ای صبا تشریف ده تا جان برافشانم چو شمع راز من چون شمع روشن گشت در هر محفلی بس که سیل آتشین از دیده می رانم چو شمع دارم امشب گرمیی در سر که ننشینم ز پای تا سراپای وجود خود نسوزانم چو شمع هر شبم تا صبحدم آتش به سر بر می رود و آب حسرت می رود از رخ به دامانم چو شمع یک زمان میرم زمانی خانه را روشن کنم تا به جان کندن شبی را روز گردانم چو شمع نیست دلسوزی که بر بالین من گرید دمی در شب تنهایی ار بر لب رسد جانم چو شمع گر سرم از دست خواهد رفت ننشینم ز پای تا ترا در بزم خود یک دم بننشانم چو شمع قدسیان آیند پیرامون کویم در طواف گر شبی از نور خود بفروزی ایوانم چو شمع ناصحم گوید نیاری برد جان از سوز عشق گرنه سوز عشق باشد زنده کی مانم چو شمع هر سحرگاهی چه آیم سوی مسجد چون جلال من که هر شامی حریف بزم رندانم چو شمع

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.