شمارهٔ ۴۸

یعلم الله که مرا از تو شکیبایی نیست طاقت روز فراق و شب تنهایی نیست دین و دنیا چه بود وصل تو خواهم که مرا هیچ کامی دگر از دینی و دنیایی نیست ناگهت در گذر خلق بگیرم روزی تشنه و آب روان جای شکیبایی نیست عاشقان را که سر کوی ملامت جای است غم بدنامی و اندیشه رسوایی نیست خلق گویند که زیباتر از این یاری گیر در جهان گشتم و مثل تو به زیبایی نیست نه من سوخته سودای تومی ورزم و بس هیچ سر نیست که در عشق تو سودایی نیست خونم از دیده بپالود و کنون در تن من آنقدر خون که بدان دست بیالایی نیست داشتم یک دل و بردی دگرت چیست مراد هر زمانم دلی از نو که تو بربایی نیست سخن عشق چه گویی بر نااهل جلال چه کشی سرمه در آن دیده که بینایی نیست