شمارهٔ ۱۰۸
ج جمالالدین عبدالرزاق اصفهانی
0
Altın Yaprak
مرا دلیست نه در خورد من که بستاند
مرا ز دست دل خویشتن که بستاند
اگر رخت نبود دل ز بر که برباید
وگر لبت نبود جان ز تن که بستاند
وگر نه حسن تو بر ماه خط نویسد پس
خراج تو ز گل و یاسمن که بستاند
وگر مرا لب لعل تو یاریی ندهد
ز زلف کافر تو داد من که بستاند
در اشک غرقم و گویم که نیستم عاشق
ز من ندانم تا این سخن که بستاند
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş