شمارهٔ ۱۳۶ - موی سپید
ج جمالالدین عبدالرزاق اصفهانی
0
Altın Yaprak
هر چه موی سپید بینی تو
دست در دامن بهانه زنی
برکنی گویی این ز سودا بود
من ندانم که را همی شکنی
پنبه زاری شد آن بناگوشت
پنبه از گوش کی برون فکنی
بیش از این خار خویشتن ننهند
پیر گشتی برو چه ریش کنی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş