شمارهٔ ۱۴۴
ج جمالالدین عبدالرزاق اصفهانی
0
Altın Yaprak
چشم من چون بخت تو ناخفته به
کار من چون زلف تو آشفته به
فنته دل هاست چشم مست تو
شاید ار خفته است فتنه خفته به
چند گویی من چه کردستم بگوی
آنچه با من کرده ای ناگفته به
دل ببردی جان اگر خواهی ببر
ناوک تو بر نشانه خفته به
گفتی از من در دعا تقصیر نیست
سینه از چونین محالی رفته به
با تو سر اندر میان خواهم نهاد
کز طبیبان درد را ننهفته به
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş