شمارهٔ ۴
ج جمالالدین عبدالرزاق اصفهانی
0
Altın Yaprak
جانا نظری فرما کز جان رمقی مانده ست
واکنون غم کارم خور کآخر نسقی مانده ست
از شرم رخ چون مه وآن عارض گلرنگت
مه در کلفی رفته گل در عرقی مانده ست
کردی به دلم دعوی وآن نیز فدا کردم
زین بیش سخن باشد بر بنده حقی مانده ست
بی روی دلاویزت در هجر غم انگیزت
دل را اثری خود نیست جان را رمقی مانده ست
گر سیم و زرم کم شد از من ز چه برگشتی
در هجر توام پر در زرین طبقی مانده ست
روزی دو سه نیک و بد درد سر ما می کش
کز دفتر عمر ما خود یک ورقی مانده ست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş