شمارهٔ ۸۰ - انقلاب اصفهان

دیدی تو اصفهان را آن شهر خلد پیکر آن سدره مقدس آن عدن روح پرور آن بارگاه ملت وآن تختگاه دولت آن روی هفت عالم وآن چشم هفت کشور هر کوچه جویباری محکم به مهر عصمت هر خانه سایه سایه با یکدگر مجاور از غایت سخاوت زردار او تهی دست وز مایه قناعت درویش او توانگر اکنون ببین در آن خلد طوبی بیخ کنده ولدان مو بریده حوران کشته شوهر شهری چو چشم خوبان آراسته به مردم خالی شده ز مردم حالی چو چشم عبهر همچون صباح کاذب خطی ولی مبتر همچون سراب شوره حظی ولی مزور لطف خدای دیدی اکنون سیاستش بین انواع لطف دیدی آثار قهر بنگر مشک از عناب چین در شد قار همچو کافور لؤلؤ ز غصه در بحر شد قیر همچو عنبر نحل ار بداندی این ممکن که گردد از سهم شهدش چو شحم حنظل مومش چو سنگ مرمر آتش پرست را گو برگیر نار و زنار کایدر نماند اصلا نه مسجد و نه منبر بنگر بدین عجایب طوفان و کوه جودی دجال و مهد مهدی غرقاب و بیت مشعر