شمارهٔ ۱۰ - با ردیف آتش و آب

شدست خاطر و طبع تو کان آتش و آب نه کان آتش و آبست جان آتش و آب ز رشک خاطر وقاد و رشح طبع ترت پرآب و آتش شد خانمان آتش و آب به جز ز خاطر و طبع چو آب و آتش تو کشید کس نتواند کمان آتش و آب کنایتی ست ز جودت سخای بحر و سحاب حکایتی ست ز باست توان آتش و آب ز صدر و قهر تو جزوی سپهر رفعت وجاه ز عنف و لطف تو رمزی جهان آتش و آب کف تو گوهربارست و خشم صاعقه بار که ابر باشد دایم مکان آتش و آب عجب ندارم از فر عدل شامل تو که التیام پذیرد میان آتش و آب ز سرفرازی و گردن کشی رجوع کنند اگر بگیرد حملت عنان آتش و آب ز بیم صرصر خشمت که دور باد و مباد فتاد در تب لرز استخوان آتش و آب در آب و آتش خسبیم چو نکلیم و خلیل کنون که باس تو شد پاسبان آتش و آب در آب و آتش خسبیم چو نکلیم و خلیل کنون که باس تو شد پاسبان آتش و آب همی بلرزد بر جان آب و آتش باد ز عدل تست چنین مهربان آتش و آب چنان تظلم منسوخ گشت در عهدت کز آب و آتش ناید فغان آتش و آب زهی چو آتش و آب آمده مهیب و لطیف که خشم وحلم تو شد ترجمان آتش و آب تویی غزاله فضل و تویی سلاله شرع که کرد گوهر پاکت بیان آتش و آب کر است و کور ز خشم تو گوش و چشم عدو تراست و تیز به مدحت زبان آتش و آب به روزگار تو اندر روا بود که بود ز روی طبع موافق قران آتش و آب ز حرق و غرق جهان ایمنست کز عدلت به پنبه و شکرست امتحان آتش و آب مگر که نام تو کردند نقش بر یاقوت که شد به فر تو هم داستان آتش و آب اگر نبارد خشم تو سیل و صاعقه هیچ جهان نبیند دیگر زیان آتش و آب در آب و آتش رقص آورد شرار و حباب چو باد خلق تو زد بر کران آتش و آب ز تو سخا و سخن دیده آب و آتش هم حدیث و زر و گهر هان و هان آتش و آب شدست مدح تو حرز سمندر و ماهی که هر دو هستند اندر ضمان آتش و آب ز عدل تو چه عجب زین سپس که شمع و شکر چو طلق و موم شود در امان آتش و آب ز سرد و گرم جهان ناصحت برون آمد چنانکه ز رو گهر از میان آتش و آب دگر نبیند تردامنی و گرسنگی اگر کف تو شود میزبان آتش و آب روا بود ز پس این قصیده گر زین پس بر او نبشته شود داستان آتش و آب همیشه تا که شوند از اثیر و بحر محیط فراز و شیب هوا را نشان آتش و آب چو آب و آتش بادی تو سرفراز و عزیز عدوت زرد و غریوان به سان آتش و آب تو همچو شمع فروزان و خصمت از دل و جان چو شمع کرده روان کاروان آتش و آب