شمارهٔ ۹۴ - در شکایت

اندیشه دل دراز می بینم بر دل در درد باز می بینم بربود فلک امید من یک یک یارب که چه ترکتاز می بینم بر من که برهنه تن تر از سیرم ده تو شده چون پیاز می بینم هرجا که ستمگریست خونخواری بر دست شهی چو باز می بینم بر عرصه خاک مهره طبعم در ششدره نیاز می بینم زخم از پی زر همی خورد سندان بس زر به دهان گاز می بینم در کفه روزگار ناموزون سرهای تهی فراز می بینم شمع هنرم بکشته ام زیراک ز افروختنش گداز می بینم از نعمت آن به روزه می باشم کش طاعت چون نماز می بینم از خوان کسی چه چشم شاید داشت کش گرسنه تر ز آز می بینم زین سگ صفتان آدمی صورت اولی تر احتراز می بینم هم وعده شان خلاف می یابم هم گفته شان مجاز می بینم این در که ز بخل باز بستستند هرگز نشود فراز می بینم من این همه شعبده که می بینی زین حقه مهره باز می بینم گر در همه عمر دوستی گیرم هم هیچ بود چو باز می بینم