شمارهٔ ۱۲۳

ساقی بیا و باده ده اکنون که فرصت است مطرب بزن ترانه که فرصت غنیمت است چشمم به روی شاهد و گوشم به بانگ چنگ ای پندگو برو که نه جای نصیحت است جان مرا ز مرهم راحت نشان مپرس کز عاشقی نصیبه او داغ محنت است پیکان آبدار که آید ز دست دوست بر عاشقان سوخته باران رحمت است زان دم که سرفکند بر آن آستان مرا بر گردنم ز تیغ تو صد بار منت است هر سفله پی به گنج قناعت کجا برد این نقد در خزینه ارباب همت است ز ابنای دهر وقت کسی خوش نمی شود خوش وقت آن که معتکف کنج عزلت است جامی به جست و جو نتوان وصل دوست یافت موقوف وقت باش که این کار دولت است