شمارهٔ ۲۱۷

وقت گل خوش آن که جا بر طرف گلشن می کند دیده را زآب روان و سبزه روشن می کند خانه دل را که از دود زمستان تیره بود در حریم بوستان از دیده روزن می کند همچو نرگس می نهد بر کف به عشرت جام می پای سرو و سایه گلبن نشیمن می کند می نشاند گل رخی یا لاله رویی پیش خویش گردش از گل توده و از لاله خرمن می کند با سپاه محنت و غم بر سر جنگ است باغ زاه زره از سبزه و خنجر ز سوسن می کند می نهد از عنبر تر لاله بر آتش بخور وز بخورش گل عبیر جیب و دامن می کند گر صراحی ریخت خون توبه جامی چه باک هر زمان خون دگر زین سان به گردن می کند