شمارهٔ ۳۳۶
ج جامی
0
Altın Yaprak
مرا به کوی تو خواهم که خانه ای باشد
ز بهر آمدن آنجا بهانه ای باشد
گذاشتم دل صد پاره را به خاک درت
که پیش تیر تو از من نشانه ای باشد
من آن نیم که عنان گیریت توانم کرد
مرادم از تو همین تازیانه ای باشد
چه بیم ز آتش دوزخ که گفت واعظ شهر
که آن ز شعله شوقت زبانه ای باشد
ز خوبی تو به هرجا حکایتی گفتند
حدیث یوسف مصری فسانه ای باشد
مپوش عارض و خال از دل رمیده من
که مرغ زنده به آبی و دانه ای باشد
سگی ست جامی و جایش همیشه خاک درت
نه آن سگی که به هر آستانه ای باشد
Kamu malı: şairin ölümünün üzerinden 70 yıldan fazla geçti.
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş