شمارهٔ ۴۱۸
ج جامی
0
Altın Yaprak
وقت گل زان گونه کز گل سبزه تر می دمد
کشته آن غمزه را از خاک نشتر می دمد
می زند تیغ قدت در باغ با سرو سهی
بید را زان رو به جای برگ خنجر می دمد
کس نیابد بوی راحت از دل محنت کشم
آری آن ریحان ازین ویرانه کمتر می دمد
مردم چشمم خیال خواب چون بندد دگر
کز خیال آن مژه خارش ز بستر می دمد
کی شود پاک از گیاه غم مرا کشت امید
کش ز یک جا می کنم صد جای دیگر می دمد
از فسون خوان شد فزون سوز من آن دم ها که او
بر دل من می دمد گویی در اخگر می دمد
زنده شو جامی که جانبازان تیغ هجر را
از فروغ روی جانان صبح محشر می دمد
Kamu malı: şairin ölümünün üzerinden 70 yıldan fazla geçti.
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş