شمارهٔ ۱

بس که دیدم همه سو آن بت هرجایی را هیچ نشتاخته ام معنی تنهایی را نیست مغزم دمی از نکهت زلفش خالی تا چه سر است نهان این سر سودایی را زاهدا دور شو از باده پرستان که بالطبع تاب خشکی نبود مردم دریایی را تا که مشغول صفاتی نبری راه به ذات بگذر از عالم نی گر طلبی نایی را در مژه تا چه فسون باشدش آن خسرو حسن تا به اکنون که نکو کرده صف آرایی را سیم اشک و زر چهرم بود ار هیچم نیست عشق تو داده به من فقر و توانایی را زیر این طاق مقرنس نسزد منزل دل خانه سخت است مکان مردم صحرایی را کور باید نظر از هر چه به جز طلعت دوست گرچو جیحون طلبی لذت بینایی را نیکنامی است چو مطبوع به دوران امیر مپسند از دل ما این همه رسوایی را خان دریا دل صافی گهر راد حسین که فلک ختم بدو ساخته مولایی را