İnsanlığın Sınırları

Eğer o eski Mübarek Tanrı, Devrilip dönen Bulutlar üstünden Mutlu şimşekler Serperse yere; Kalbimde çocuksu Bir bağ ve korku, Öperim sarılıp Eteklerini. Çünkü bir insan Mutlu Tanrılarla Ölçmesin kendini. Kalkıp yerinden Değerse başıyla Yıldızlı göklere, Kurtulur ayağı Bastığı topraktan Eğlenir yel, bulut Bu hevesiyle. Fakat o, kemiği Etiyle yiğitçe, Durarak basarsa Bu sağlam yapılı Dünyanın böğrüne; Yetişmez o zaman Benzetmek kendini Bir asma dalına Yahut meşeye Nedir ayıran Tanrıyı kişiden? Sayısız dalgalar, Durmadan değişen, Ölümsüz bir akış: Bir dalga kaldırır, Bir dalga yok eder Ve bizi batırır. Küçücük bir çember Sınırlar bu ömrü. Sayısız nesiller Durmadan dizilir Daima var olan Bu sonsuz zincire. Çeviri: Selâhattin BATU