DE MI DESDICHA ESPANTOSA... (Verso XXXIII)

J José Martí José Martí
0 Altın Yaprak
De mi desdicha espantosa Siento, oh estrellas, que muero: Yo quiero vivir, yo quiero Ver a una mujer hermosa. El cabello, como un casco, Le corona el rostro bello: Brilla su negro cabello Como un sable de Damasco. ¿Aquélla?... Pues pon la hiel Del mundo entero en un haz, Y tállala en cuerpo, y ¡haz Un alma entera de hiel! ¿Esta?... Pues esta infeliz Lleva escarpines rosados, Y los labios colorados, Y la cara de barniz. El alma lúgubre grita: '¡Mujer, maldita mujer!' ¡No sé yo quién pueda ser Entre las dos la maldita!

Bu metin şairin özgün dilinde (İspanyolca) değil, bir çeviridir.

Kamu malı: şairin ölümünün üzerinden 70 yıldan fazla geçti.

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.