Beddua

Sanma ki seni bela girdabından kurtaracak kanayan yarana bir derman çıkacak Dermanı olmayan bir derdin kucağında ömrün boyunca yalnızlığın azabı saracak... Nefret dolu bir hayat yazılmış alnına Ölsende gelecek varmı ki mezarına Ancak toprak reddetmez çok günahkarsın Böyle yılanlar gibi sürünerek yaşarsın... Gönül gözün kapalı,bakar da göremezsin tertemiz yatağında huzurlu ölemezsin. En pis duyguların bile lanetlediği sen toprağıda kirletirsin içine girsen... Yıkmışsın sevgi ile aranda ki köprüleri Hak etmişsin aslında bütün bu sövgüleri Kirletme bedeninle çevrende ki çiçekleri Defol git!.Ne beklersin utanmazlık eseri... Dokunma yüreğime sevmesini bilmezsin Güzel olan ne varsa nefret edersin Ne haddine düşmüş Dünya'da sevmek senin Siyah kağıtlara,siyah kalemle yazdığım şiirimsin...