Bir Sonbahar Sancısı

Bir sonbahar sancısı her yerimi kuşattı Gözlerimi nisanın yağmurları savurdu. Bilmediğim bir yerden ruhuma hançer battı Bir ayrılık rüzgarı benliğimi kavurdu. Ağlasam mı, gülsem mi; çâresizim, şaşırdım? Sabırdan derya idim, üzüntüden taşırdım Kâlbimi uzaklara bilmem kaç kez aşırdım? Döndü geriye vîran, harapmış aşkın yurdu. Kabullenemedi hiç, duygularım gerçeği Söyledim inanmadı: küsmüş aşkın çiçeği Dayadı sinesine bir paslanmış bıçağı Yalvardım vurma diye, bilmem kaç kere vurdu. Alkanlar içindeydi düştüğünde her yeri Göklere donuk donuk bakıyordu gözleri Sanki bir şeyi tutmak ister gibi elleri Uzanmıştı boşluğa, öylece duruyordu. Ürperdim birdenbire, etrafıma bakındım Ölüme, nefes kadar uzak, candan yakındım Sanki bir hayâletten korkar gibi sakındım Farkettim, içimdeki ümitler kuruyordu.