Bir Hiç ve Bir Devin Aşkı

Sen bir buluttun gökyüzünde Bense bir yağmur damlası Kopup gittiğim zaman içinden İşte o gün toprağa gömülmüştüm(!) ben Ve artık çok uzaklardaydın benden Ben senin için bir damladan ibarettim Ama sen benim içimdeki dev bir sevdaydın Sevgi ne yücedir ki Bir damlacık gönlüne bile zuhur etmiş Sevgi ne yüce bir şey ki Bir hiçi bir deve aşık etmiş İşte o gün anlamıştım Aşkın tatması acı bir şey olduğunu... Artık bu hiç vücudumdaki dev sevdam Eritiyordu beni mumun ateşinde erimesi gibi Ben senin etrafında erimeye razıydım Lâkin sen beni, içindeki damlanın ateşini nereden bilecektin Sonra bir ağacın gölgesinde can buldum yeniden O kadar büyük bir ağaç ki bulutlar geçiyor tepesinden İçimdeki ateşle yanarken geçen günlerde Seni gördüm yine gökyüzünde Heyecanla yükseldim ağacın zirvesine En üstteki yapraktaydım Yaklaşıyordun sen sessizce Geçerken ağacın tepesinden Fark ettin beni birden Yaklaştın yanıma ve beni görünce Akıtmıştın ilk damlayı gözünden O öyle bir andı ki Herkes upuzun ağacın bakıyordu tepesine Aşağıdaki bütün canlılar bir sükût içindeydi Hiçbir şey hareket etmiyor Sadece bize bakıyordu sanki Hayat durmuştu Sonra benim sana olan sevdamı haykırdığımda Yürekten bir sedayla Önce nasıl olur demişti Bütün yaratılanlar yek bir vücut gibi tek ağızdan Ama sonra sen de akıtınca gözlerindeki yaşları Artık herkes anlamıştı Onlar da akıttılar hiç olmadığı kadar gözyaşlarını Ve yine tek bir vücut gibi dediler ki Bu bir hiçin bir deve olan aşkı...