Bir Sevda Şiiri

Dumanlı bir geceydi bugün de Umutlarım bitmek üzereydi Bilemiyordum kafamdaki efkârı Ama seziyordum gönlümdeki sevdayı Nedendir anlayamazdım İnsanlar karşılıksız nasıl sever diye Tek kelime etmeden El ele tutmadan Sadece uzaktan görüşmelerle Ben hiç sevmedim birini İçten içe Nasıl olduğunu bilmem ama Derler ya kalpten işte Öğrenemedim ne yapayım Daha doğrusu öğretilmedim Çünkü ben beni kalpten seven birini görmedim En azından fark etmedim Böyle kalpten seven insanları etrafımda Benim de akmıştır gözlerimden yaşlar Düşmüştür saçlarıma elbette aklar Ama bilemiyorum işte Nasıl olur kalpten olan sevdalar Bilmem belki benim de başımdan geçti Böyle destansı bir sevda Yalnız sevilmedim hiç engin bir edayla Hiç tutamadım bir kızın elinden Seni seviyorum diyemedim Titrek bir sesle heyecanlanarak Sanki herkes bu sözümü bekliyormuşçasına Hiç kaçmadım dersten Azar işitmedim kimseden Hiçbir şeyden vazgeçmedim Ne gururum kırıldı Ne de kimse küçük düşürdü Neden bu kadar korkaktım Neden her şeyden bu kadar kaçtım Hâlâ bilemiyorum Artık değiştiğimi fark ettim Ben de biliyorum karşılıksız sevmeyi artık Uzaktan yari izlemeyi Çaresiz umutlar türetmeyi Onun gözlerini görmesem de Alamasam da o tatlı kokusunu Biliyorum ki seviyorum Kalbimi söküp eline verecek kadar onu Derler ya anlamaz sevda çekmeyen Sevdalının halinden Çok doğruymuş İşte söylüyorum gönülden Seni seviyorum gör beni artık Seni seviyorum duy beni artık Ah umut yüzlüm kara gözlüm Derdimin dermanı Seni çok ama çok seviyorum...