Aşk Gecikmiş Bir Mutluluktur

gün devrildi koca bir yürek kaldı altında oysa gölgeli bir parantezdi günler düzünün deltasında pazartesiden cumaya aşk aynı gün ölmekti belki son tren çığlığında İstanbul çeker giderdi içimden kırık zarlar kalırdı geriye ve ben saçlarımdan başlardım yaşlanmaya bazen öyle güzel susardın ki ağzımdan koparılan bir çığlıkla eklenirdim sessizliğe yaralı sandallar geceye açılırdı yüzün habrsiz kopuk bir kirpik taşırdı düşürmenden korkardım solcu bir kız gibi bakardın en mavi yanlarıma tutulur kalırdım aşk geçikmiş bir mutluluk oluyor aşk engelli yüreklerde ve meleklerin aşık olduğu cocuklar hala erken ölüyor buralarda biliyor musun bazen acıyorum şehre bu yüzden vatan caddesinde her gece bir sarhış ölüyor ve sen giderek yaklaşıyorsun şiir gecelerime yasak denizlerde yüzüyoruz oysa biz kulaç atmayı bilmeden sense bana eski bir şarkı dinletiyosun 'bir hadise var kimse bilmiyor' yalnızlık düğümlenip sen çözülmek ne garip şey...