غزل شمارهٔ ۱۱۲

آهم ز سرکشی بتلاش اثر نرفت هر جا ندید روی دل آنجا دگر نرفت چون یافت اینکه شربتش از خون عاشقست بیمار چشم تو که طبیبش بسر نرفت با آنکه در رهت ز دو عالم گذشته ایم یک گام آشنایی ما پیشتر نرفت جز خون دل که رنگ حنا داشت از وفا دیگر چه داشتم که ز دستم بدر نرفت بگریخت بخت و روشنی از دیده رخت بست بیروی تو چها که ازین چشم تر نرفت خود را به پیچ و تاب هزار آرزو نداد آسوده آنکه از پی تاب کمر نرفت دیگر بخواب تشنه چه بیند بغیر آب مردیم و شوق تیغ تو ما را ز سر نرفت شعر بلند را چه غم از کاو کاو دخل آب گهر بسفته شدن از گهر نرفت از آستین خامه والای من کلیم یکبار دست خواهش معنی بدر نرفت