غزل شمارهٔ ۱۷۷
ک کلیم
0
Altın Yaprak
طره ات گر ز دلم صبر چنین خواهد برد
گریه ام شکوه زلف تو به چین خواهد برد
صاف میخانه ایام بود در ته خم
غم دل را نفس بازپسین خواهد برد
چشم بد دور که از دولت بی سامانی
کلبه ما گرو از خانه زین خواهد برد
صد رهم اشک ندامت اگر از سر گذرد
عرق شرم کجا ره به جبین خواهد برد
نامم از صفحه ایام اگر گم نشود
تحفه روسیهی بهر نگین خواهد برد
غمزه با عاشق بی برگ و نوا خواهد ساخت
سر و سامان چو نباشد دل و دین خواهد برد
دل به پیکان تو خوش داشت کلیم آن هم رفت
کی گمان داشت که کس راه به این خواهد برد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş