غزل شمارهٔ ۱۸۷

عمر سیرش کوته است ار جورت از دل می رود چند گامی از ضرورت صید بسمل می رود خواب غفلت بس که چشم کاروان عمر بست بانگ باید بر جرس ها زد که محمل می رود کینه ای ای کاش باعث می شدی بر قتل ما خون ناحق کشته زود از یاد قاتل می رود دهر اگر بحر پرآشوب است مستان را چه غم کشتی من بی خطر دایم به ساحل می رود چون زبان گنگ باید در سخن خود را گرفت راه باریک است کار از طبع کاهل می رود بر زبان دارد حدیث چشم توفان بار من خامه معذور است اگر با سینه در گل می رود جذب شوقم می برد رهبر نمی خواهم کلیم هرکه سیلابش برد بی خود به منزل می رود