غزل شمارهٔ ۱۸۷

حیرت حسنی ست در طبع نگه پرورد ما شش جهت آیینه بالد گر فشانی گرد ما مفت موهومی ست گر ما نام هستی می بریم چون سحر گرد نفس بوده ست ره آورد ما ما به هستی از عدم پر بی بضاعت آمدیم باختن رنگی ندارد در بساط نرد ما یک تأمل چون نفس بر آینه پیچیده ایم حیرت محضیم و بس گر واشکافی گرد ما دفتر ما هرزه تازان سخت بی شیرازه است کو حیا تا نم کشد خاک بیابانگرد ما چون سحر بیهوده از حسرت نفس ها سوختیم آتشی روشن نشد آخر ز آه سرد ما نسخه وحشت سواد چشم آهو خوانده ایم گر سیه گردد سراپا نیست باطل فرد ما شعله را خاکستر خود هم کم از شمشیر نیست به که گیرد عبرت از ما دشمن نامرد ما چون جرس عمری تپیدیم و ز هم نگداختیم سخت جانی چند نالد بر دل بی درد ما بیدل اقبال ضعیفی های ما پوشیده نیست آفتاب عالم عجز است رنگ زرد ما