غزل شمارهٔ ۱۹

نمی بیند سرم چون شمع شب ها روی بالین را به چشم دیگران پیوسته بینم خواب شیرین را کدورت بیشتر آن را که جوهر بیشتر باشد نمی گیرد غبار زنگ هرگز تیغ چوبین را نیارد هم نشین آنجا خلل در عیش تنهایی پرستش می توان کردن ازین ره خانه زین را به ناصح طره او را چرا بیهوده بنمایم که با این سرمه ربطی نیست چشم مصلحت بین را اگر هم رنگ رویت لاله ای در بیستون روید بیفشاند چو گرد از دامن خود نقش شیرین را دو دستم هر دو در بند است در زلف و لب ساقی ندانم گر بگیرم جام بگذارم کدامین را اگر بر بالش پر سر ندارم چشم آن دارم که شب ها ز اشک حسرت نرم سازم خشت بالین را کلیم افشان کن اول صفحه رو از خوی خجلت که بر هر کاغذی نتوان نوشتن شعر رنگین را