غزل شمارهٔ ۱۹

قبله ما نیست جز محراب ابروی شما دولت ما نیست الا در سر کوی شما روز محشر در جواب پرسش سودای کفر هیچ دست آویز ما را نیست جز موی شما ماه تابان را شبی نسبت به رویت کرده ام سالها شد تا خجالت دارم از روی شما مرده خاکم که او می پرورد سروی چو تو زنده بادم که او می آورد بوی شما این که بر چشمم سیاه و تنگ دل یاری ولی کس نمی گوید حدیث سخت در روی شما بر نمی دارم سر از زانو ز رشک طره ات تا چرا سر بر نمی دارد ز زانوی شما چشم تنگت ترک تاز و حاجبت پیشانی است زان نمی آید کسی در چشم جادوی شما گر بدم گویی و نیکویی به هر حالت که هست هست سلمان از میان جان دعا گوی شما