غزل شمارهٔ ۲

بدل کردم به مستی عاقبت زهد ریایی را رسانیدم به آب از یمن می بنیاد تقوی را ز سینه این دل بی معرفت را می کنم بیرون چرا بیهوده گیرم در بغل مینای خالی را تعلق نیست با جان گر نیفشانده به پای او من بیدل نمی فهمم تکلف های رسمی را گذشتن از جهان ناید به پای همت هر کس نباشد هیچ معجز بهتر از تجرید عیسی را بود آرایش معشوق حال در هم عاشق سیه روزی مجنون سرمه باشد چشم لیلی را پس از درد جدایی محنت ایام ننماید زآتش هیچ پروا نیست دور از آب ماهی را دو مصرع در سبک روحی کلیم آن طور بنماید که در پرواز شهرت بال باشد مرغ معنی را