غزل شمارهٔ ۲

کوی عشق است و همه دانه و دام است اینجا جلوه مردم آزاده حرام است اینجا هرکه بگذشت در این کوی به بند افتاده ست طایر بی قفس و دام کدام است اینجا آن که هر گام بلغزید در این کوی برفت صنعت راهروان لغزش گام است اینجا عشرت بزم تو زآن است که محنت بر ماست صبح آن ناحیه وقتی ست که شام است اینجا برو از عشق مچین معرکه ای شیخ حرم طفل را شیوه بازیچه حرام است اینجا شوق موسی چه که آن مه چو برآید بر بام مشعل طور کمندافکن بام است اینجا در حرم ذکر بتی دیرنشین خاص من است لله الحمد که این زمزمه عام است اینجا عشق بنشست ز پا در ره جویایی قرب زاغ اندیشه همان کبک خرام است اینجا سر تقدیر در آن نشیه رسد شحنه به گوش سر این مسیله نگشای که خام است اینجا عرفی از هر دو جهان می رمد الا در دوست همه جا وحشی از آن است که رام است اینجا